Lees mijn dagboek van 5 jaar geleden. Hierin schrijf ik elke keer: “wees bewust”.
Dat wordt nu vervangen 5 jaar later met:
“wees stil”. Compleet stil.
-geen mening
-geen bestempeling
-geen analyse
-geen verhaal
-geen inspanning
Gewoon stil. (hele dag door)
18:30
Precies 5 jaar gelden schreef ik op 15 nov 2013: “Dus ik moet eerst mijn gedachten loslaten. Dan mijn concentratie, het concentreren op iets in het hiernu, wat daardoor dus niet hiernu is, maar daarnu. En als laatste mijn ver op de achtergrond nog mijn analyserende deel.
Dan voel ik de stilte en de leegte.
Helaas nog wel incl de energie-blokkade van dat ego in mijn hoofd, dus val nog snel terug.”
– Nu 5 jaar later ben ik nog steeds bezig met dit proces, wat ik toen dus al doorhad. Maar later verloren gaat in alle verhalen. In de verslaving van het proces, wat ik dan nog verslaving van analyseren noem. Dat laatste ver op de achtergrond analyserende deel is nu op de voorgrond en de overheersende ervaring. Dat deel zal nu langzaam stilvallen.
In oktober 2012, de allereerste dag in mijn dagboek schrijf ik:“Merk nu ook duidelijk dat ik helemaal wil gaan voor dit pad. Om iig die gestilde concentratie te behalen en eventueel gaan voor de verlichting die in 10 jaar te halen moet zijn naar mijn gevoel als je er volledig voor gaat. “
– Nu 6 jaar later snap ik eindelijk wat verlichting is (dat het niet te snappen is) en heb ik door dat die “gestilde concentratie” helaas een valkuil is vanuit het boeddisme/zen of wat het ook alweer was. (ik wist nog vrijwel niks van verlichting toen ik dit begon).
– Het gaat om gestilde ontspanning. Of gestilde niet-concentratie. Dat is een belangrijke reden waarom het niemand lukt. Stilte zoeken vanuit een inspanning is jezelf voor de gek houden. Je gaat verschillende fases door zoals omschreven in dit dagboek. Dan, in mijn geval, kom ik 6 jaar later in de situatie dat ik een stilte kan omarmen vanuit een volledige ontspanning. Niet als doel, maar als dat wat er is voordat er een doel is. Waar nog geen doel is. Immers zo gauw je een doel hebt is de stilte al verdwenen. Heb je die stilte nog niet, dan is er ook geen reden om je daar druk over te maken of dat als doel te stellen 🙂
Wel grappig nadat ik het idee omarmde dat er niks is zoals een stilte zonder gedachten, omdat die altijd terugkomen (wat ook zo is en blijft tot zekere hoogte) , blijkt die er nu alsnog te zijn. Wel mooi.