Mijn inner-weten zegt te kiezen voor de stilte. Eigenlijk denk ik dat ik de verhalen wil. Dat ik alle verhalen leuk vind, mooi vind. Het leuke ervaringen zijn. Leuk om guru te spelen bv. Maar ook alle verhalen die ik mijzelf vertel, ook over de dagelijkse dingen. Ik merk dat het een verslaving is, een leuke verslaving, waarvan de nadelen niet altijd duidelijk zijn. Je past de verhalen gewoon aan nml, maakt ze steeds mooier.
Toch weet ik dat ik moet kiezen voor de stilte.
