Het is vandaag de laatste echte zomerdag van het jaar en dus schitterend weer. Ik was van plan lekker naar het strand te gaan. Maar ik heb het best zwaar de laatste tijd.
Ik hoop dat het valt onder ” de laatste loodjes zijn het zwaarst”
Er wordt opgemerkt hoe moeilijk het is om mezelf los te laten. Om het proces los te laten. Om niet meer te ervaren vanuit de zoeker, vanuit het zelf. Constant de drang naar het oude vertrouwde ervaren van iets doen en verhalen vertellen.
Ik mediteer elke ochtend weer 50m. Daarna wandeling, maar zelfs dat valt zwaar psychisch gezien. Zit veel achter de computer.
Ik heb de drang om op de oude manier door te gaan, maar lijk nu gedwongen te worden stil te zitten en niks te doen, zodat ik mezelf kan loslaten. Wordt denk ik dus geen strand vandaag.
11:30
Ervaring van tijd lijkt weer weg te vallen.
Zonder tijd geen betekenis.
Geheel logisch. Tijd is relatief en heb je dus 2 referentiepunten nodig. Dualiteit nodig. Een observeerder en het geobserveerde.