Ik moet het opschrijven en delen, anders gaat het verloren, ga ik verloren. Dat zouden we toch niet willen ? Hahaha
Als er geen zelf is om betekenis te geven aan mijn ervaringen, of als ik mijn zelf geen betekenis geef, kan ik natuurlijk wel de ander gebruiken om mijn ervaringen betekenis te geven.
Als ik stop met opschrijven en stop met andere mensen helpen is er werkelijk geen reden meer voor mijn bestaan en ook niet voor mijn ervaring na mijn dood.
Heb op dit moment het idee dat dat een noodzakelijke fase is voor volledige verlichting. Zou wel overeenkomen met mijn inner-idee om gewoon te gaan wandelen.
Op dit moment kan ik elke handeling rationaliseren en heb ik moeite mijn inner-weten te volgen. Moet ik nog wel wat volgen ? Morgen is het toch weer anders ? Het is verwarrend allemaal en ik lijk er niet uit te komen. Ik lijk geen keuze te maken. Ja, dat is het. Ik kom er niet uit omdat ik geen keuze maak!
(misschien daarom wel een (lichte) irritatie naar verlichten die constant lullen er is geen doener, je kan niet kiezen uit vrije wil bla bla bla gelul)
Logischerwijs zal ik het gewoon moeten proberen, maar als ik die keuze denk te maken voel ik weer die weerstand en rationalisatie en het jagen naar een goed gevoel om anderen te helpen met mijn kennis en ervaring. Zeker omdat ik kijk naar andere verlichten die proberen te helpen en zie: ” jullie bakken er niks van” (op een enkele bekende na natuurlijk) .
Ik geloof dat ik het beter kan en als er mensen zijn die het willen (dat is maar de vraag, misschien wel als je het goed uitlegt) echt kan helpen. De praktijk bevestigd dit.
Tevens geloof ik dat ik die fase van stilte nodig heb om de leegte volledig tot ontwikkeling te kunnen laten komen en het ik/zelf geheel en volledig weg te laten vallen.
Ook geloof ik half dat het wel beide kan in de juiste dosering. Dat het weer een zwart/wit keuze is vanuit het duale denken.
Zoals ik al een tijd niet kom om een keuze te maken kwa het hebben van seks , waarin ik vaak niet meer de discipline heb om niet klaar te komen tijdens de seks om mijn energie te behouden voor het proces.
Immers het proces lijkt gewoon door te gaan. Maar als ik mijn vriendin zie die ook gewoon een geile donder is, lijk ik niet in staat die keuze te maken. Het is veel te leuk, te fijn, de ervaringen zijn te mooi. Ook nu terugkijkend zou ik geen andere keus willen gemaakt hebben. Wel voor de toekomst, of nu.
Het is een fase waarin ik weer moe van mijzelf begin te worden. Ik zal dus kennelijk toch echt zelf een keuze moeten gaan maken.
Niet meer weg rationaliseren dat er geen probleem is (wat ook zo is) en niet denken dat het vanzelf gaat omdat ik toch niks kan doen. Want ik weet dat ik niks kan doen, maar dat wil dus niet zeggen dat ik niet gewoon keuzes moet maken blijkt wel weer. (al is dat niet vanuit een doener of een zelf, wel inner-weten)
Voor hetzelfde geld duurt die fase maar een paar weken haha
21:00
Ik lijk nu een keuze gemaakt te hebben en er wordt opgemerkt hoe ik afgelopen weken/maanden heb zitten vechten tegen de nutteloosheid van mijn bestaan. Ik merk op hoe ik mij verveel omdat er niks meer te doen is, niks waarvan ik het idee heb dat het mij plezier gaat brengen. Niks waar ik echt van kan genieten. Hoe ik geen zin meer heb om dingen te ondernemen omdat ze geen ervaringen meer zullen creëren. Hoe ik heb zitten wachten terwijl ik vasthield aan die ervaring met de rationalisatie dat het onzin is om mij te vervelen want er is altijd wat te doen, altijd wat te ervaren. Ik had niet door dat ik nog steeds weerstand aan het bieden was tegen de leegte. Ik merk op hoe ik mij verveel en accepteer dat ik nergens zin in heb. Hoe prettig het is om gewoon te accepteren dat ik mij kut voel omdat ik mij verveel en nergens zin in heb. Ik weet nu ik de keuze gemaakt lijk te hebben dat het slechts een fase is. Een laatste golf van ego/zelf/ik die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet. Het is echter niet persoonlijk (nog onpersoonlijk).