Vrij te kiezen binnen de mogelijkheden die het leven ons bied

Om een of andere reden ben ik blijven geloven in de illusie van motivatie. Dat mijn gevoel, of op basis van mijn gevoel ik mijn leven leid. Maar dat is natuurlijk allemaal ego. Die denkt te moeten begrijpen en weten wat ik nou wil om daarna dat te doen zodat ik het juiste leven leid.
Niet wat het ego wil, maar wat het geheel, het goddelijke zou willen, terwijl ik weet dat dat onzin is. Omdat ik weet dat dat onzin is, ging ik het als excuus gebruiken. Maar de overtuiging “ik kan niet weten wat ik (het geheel) nou werkelijk wil” is ook niet waar natuurlijk.
 
We willen altijd meerdere dingen tegelijk. Normaal laten we ons leiden in wat we dan doen, (dus welk willen we gaan opvolgen,) door ons moraal, ideeën over goed en slecht, wat we denken nodig te hebben, ons gevoel, onze zelfafwijzing. We ervaren een begeerte (dat wil ik) , dan voelen we de drang om die begeerte te vervullen (zelfafwijzing), als we dat niet doen zal er iets mis zijn en voelen we ons slecht. Het is dus het bekende verslaafde jagen naar een goed gevoel. (of een goed persoon worden)
 
Maar nu wil ik nog steeds dingen doen, maar weet ik niet waarom, weet ik niet welke ik moet volgen. Het is niet omdat ik het nodig heb. Het is niet omdat het mij een beter gevoel geeft. Het is niet vanuit een begeerte die ik dan vanuit een zelfafwijzing probeer te vervullen. Dus er is simpelweg geen reden waarom ik die dingen wil. Ik kan er wel een verhaal bij verzinnen, maar die zal altijd onzin zijn.
 
Heel vaak wil ik 2 dingen die niet tegelijk kunnen en moet ik dus kiezen. Dan wil ik weten waarom, of het begrijpen etc om de juiste keuze te kunnen maken. Nou kan ik soms weten waarom ik een keuze niet moet maken. Doordat het bv ongezond voor mijn lichaam is. Omdat ik brood op de plank moet hebben. Het huishouden moet doen. Maar ook binnen dat gegeven zijn er weer vele keuzes te maken. Ook hoever hierin te gaan.
 
Dus ik wil dingen zonder te weten waarom. Maar ik wil die dingen vanuit het geheel, vanuit het weten. Want hoe weet ik dat ik dat wil ? Ik weet het gewoon. Het is geen gevoel of ervaring of drang of flow die ik moet volgen. Er is niks, dus ook niks te volgen of iets dat mij leid.
Er is geen goddelijk willen die de juiste is. Ook daar moet ik keuzes maken.
Maar hoe ? Op basis van wat ? Welke is de goede ?
Onzinvragen !
Ik kies gewoon.
 
Bestaat vrije wil ? Gezien het feit dat ik niet weet hoe ik mijn keuzes maak, kan ik dat dus ook niet weten.
 
Kan ik zelf kiezen wat ik wil ? Nee, dus in dat opzicht is er geen vrije wil. (zeker niet wat betreft keuzes buiten het hiernu)
Maar binnen wat ik wil ben ik vrij om te kiezen.
 
Je zou het dus kunnen omschrijven dat we “vrije keuze” hebben. Vrij om onbelemmerd te kiezen binnen de mogelijkheden die het leven ons bied.
(wat betekent dat we op gevoels niveau niks te kiezen hebben. Alleen kunnen kiezen voor lijden)
 
We creeeren dus niks zelf. Niet onze kansen, onze mogelijkheden etc. Maar het leven bied ons elke dag mogelijkheden en kansen. Dat wat het leven mij bied is wat ik wil. Daarbinnen ben ik vrij om te kiezen.
 
(net als met het spel poker, veel overeenkomsten)