Het enige wat veranderd is het veranderen

Het proces is willen. Het is echter onmogelijk om te willen niet meer te willen. Wil niet en het proces van willen valt stil. Wil en voed het proces.
Begeertes bevredigen is luisteren naar willen, denkend dat ik dat wil.
“Ik wil” kan zowel vanuit het ego, als het geheel komen. Geen van beide is juist.
Merk op “ik wil…” en ga door met wat ik doe zonder het mij te laten beïnvloeden in wat ik doe. Ook op gevoels niveau. Mijn interne leven.
 
To wil, or not to will thats the question.
 
Iets belangrijk vinden is een vorm van willen. Zoals dat ik mijn verhalen soms belangrijk vind (omdat ik ze zo mooi vind) ,omdat ik geloof dat ze een onderdeel zijn van het proces. Zoals ik dit dagboek belangrijk vind, omdat ik geloof dat het een onderdeel is van het proces. (omdat ik het zo’n mooi dagboek vind :-). Omdat verhalen zo leuk zijn en ik geloof dat ze tot mooie inzichten leiden die weer zorgen voor een verder proces. Wat ik dan gebruik als excuus. “maar ik vind het toch leuk ?”
Ja en nee.
 
Het enige wat veranderd is het veranderen. Zonder veranderen geen proces. En het proces veranderd alleen zichzelf. (dat probeert het althans)
 
15:00
 
Ook alle verhalen over leven in onwetendheid en mysterie probeerde “ik” begrijpelijk te krijgen. Of als excuus te gebruiken om mijn acties te verantwoorden: “ach wat maakt het nou uit, ik kan toch niet weten wat ik nou echt wil”.
Vast in de paradox dat ik de verhalen over alle verhalen geloof.
Vast in de vicieuze cirkel van verhalen vertellen om te kunnen begrijpen. Zelfs begrijpen waarom ik het niet kan begrijpen.
De betekenis ervan inzien. Het kunnen uitleggen.
 
Mysterie en onwetendheid is er alleen als je iets denkt te weten.
 
Terwijl ik dit tik stoppen de verhalen opeens.
 
16:00
 
Wat ik (je) wilde (weten), wat ik (je) zocht (te ervaren) bestaat niet.