Ik kan niet weten wat ik wil.
Iets willen is onzinnig.
Beide zijn waar. Maar natuurlijk ook weer niet. Het gaat weer om interpretatie. Vanuit het ego-mechanisme is het zeker waar. Dat is het zelfdestructieve willen.
Buiten het ego-mechanisme gaat het ook niet meer om iets willen. Buiten het echo-mechanisme bestaat alleen doen en niet-doen.
Maar hier zat ik een beetje vast in een valkuil. De overtuiging wat ik doe is wat ik wil en wat ik wil is wat ik doe. Het is op zich juist, maar kan weer als excuus gebruikt worden.
Daarnaast ook het: Het maakt niet uit wat ik extern doe, voor mijn interne leven. Ook dit is waar, maar kan weer als excuus gebruikt worden.
Ik zat vast in de illusie van het proces. Zo van, “het komt vanzelf goed en daarom is alles goed”. Maar ook dat wordt als excuus gebruikt.
Ik besefte mij opeens dat ik helemaal niet deed wat ik echt wilde. Omdat ik vast zat in het “ik kan niet weten wat ik wil”. Als ik het wil, doe ik het wel. Er is immers alleen doen en niet doen.
Ik liet mij ondanks alles toch nog steeds leiden door mijn innerlijke gevoelens. Door mijn begeertes. Ik wilde toegeven aan die begeertes, wat maakte het nou uit ? (simpele begeertes zoals inactief zijn en snoepen)
Het was weer de misleiding van het volgen van mijn inner-gevoel. Terwijl ik al wist dat ik die niet kan voelen. Het was de misleiding dat er iets te volgen was. Er is niks. Dus ook niks te volgen.
Ik hield mijzelf voor de gek door de overtuiging dat ik “het proces” moest volgen. Dat ik “het proces” niet mocht verstoren/saboteren. Dat ik mij moest overgeven aan het proces.
Maar ik ben er al, ik kan mij nergens meer aan overgeven, behalve aan mijn ego. Hahaha.
Ik ben er al en kan dus niks meer volgen. Ik ben er al en kan dus niks meer doen.
Ik dacht dat er intern nog wat gebeurde, nog wat moest gebeuren. De illusie van “het proces”. Maar ook dat is gewoon het ego-mechanisme. Een interpretatie van het stilvallen ervan.
Wat ik ook hierover zeg, het zal het niet zijn. Het zal niet te begrijpen zijn. Je zal er verder niks aan hebben. Ik zal er niks aan hebben. Ook ik kan het niet begrijpen.
Al oude verhalen gelden niet meer.
Verlicht zijn is gewoon een weten. Iets wat er is ondanks wat ik voel, ervaar , denk (te begrijpen)etc. Zo gaat het ook met weten wat ik moet doen. Ik weet wat ik moet doen, ondanks wat ik voel, ervaar of denk. Weten wat ik moet doen is niet iets wat ik ervaar, of voel of weet via het denken. Het is er gewoon.
Ik wil gezond zijn. Ik wil voldoende bewegen. Ik wil voldoende geld verdienen. Dan ga ik dat verder invullen. Maar ik doe het niet meer omdat het een goed gevoel oplevert, omdat het mijn leven beter maakt. Ik kan wel zeggen dat ik het doe omdat ik weet dat het het juiste is om te doen, maar er zit geen goed of fout in. Ook wil ik er voor mijn innerlijke wereld niks mee bereiken, terwijl ik sowieso niks in de externe wereld wil bereiken. Het is ook niet iets wat ik bedenk op basis van rationele argumenten. Dat kan ik achteraf wel doen natuurlijk. Maar elk gedrag is achteraf te rationaliseren. Dat is wat het denken doet. Dat is nou de valkuil.
Terwijl ik dit tik begint het besef weer van de onzinnigheid van dit verhaal. Immers wat ik ook zeg, het zal het niet zijn. In feite is het met mijn eigen denken ook niet te begrijpen. Ik maak er een mooi verhaal van en dan doe ik net alsof ik het begrijp, maar dat is mezelf voor de gek houden. Dus schrijf ik nu: Ik weet gewoon wat ik wil zonder te weten wat ik nou wil. Ongeacht wat ik voel, ervaar en denk. Ongeacht de gevolgen voor mijn gevoel, ervaringen of wat ik erover denk. De hele uitspraak slaat nergens op en toch denk ik het te begrijpen. Maar het is betekenisloos, want tenzij je ervaart wat ik ervaar (wat geen ervaren is) zal je het toch nooit kunnen begrijpen.
15:30
Het waren maar verhaaltjes. Het zijn maar verhaaltjes. Het zullen altijd alleen maar verhaaltjes blijven.