Het innerlijke kijken valt weg

Een laatste overtuiging waarvoor het tijd is om die los te laten.
Ik had de overtuiging dat er moest worden geleerd om “niks te doen” voor egomechanisme /het zelf weg te laten vallen. Ik geloofde dat ik de boel alleen kon blokkeren, ik geloofde dat ik de boel kon blokkeren. (de vrije wil tegen het geheel te kiezen)
Bij mevr bla bla deed het zelf er 25 jaar over om weg te vallen. Zij wist niet dat dit kon. Bij Osho ook lijkt het. Bij Jed 10 jaar ? Bij anderen weet ik het niet. Ik zit nu in mijn 5e jaar en heb weer het gevoel dat het einde daar is. Ik kan niet weten wat erna komt. Het einde van het zelf ? Of weer een nieuwe laag ? Maar na het wegvallen van het willen en zoeken ? Wat blijft er dan nog over ? Alleen een (interne) inspanning die een ontspanning wordt kan ik mij bedenken.
Die overtuiging lijkt heel logisch gezien het grote tijdsverschil bij de verschillende personen.
 
Of die overtuiging de afgelopen 5 jaar waar is geweest zal ik nooit kunnen weten. Maar voel dat hij nu in de weg zit en nu niet waar is.
Het voelt alsof elke poging om inwaarts bewust te zijn samengaat met een inspanning. Omdat het innerlijke kijken wegvalt wordt er niks geïdentificeerd, ook niet als zelf. Er wordt nog de inspanning ervaren, maar niet meer geïdentificeerd als zelf/ego. (nu nog steeds groter wordende momenten) elk concept valt nml weg dan.
Elke poging om “niks te doen” kan alleen als er concepten van “doen” zijn.
Alhoewel ik wel nog een inspanning voel (die verder aan het ontspannen is) kan ik niet meer voelen of proberen of leren te ontspannen zonder eerst concepten en denken (via voelen) te creëren. Dit via het voeden van de inspanning.
Het leren niets doen is nu een deel van de blokkade.
“niets doen” is wat er is terwijl de inspanning aan het ontspannen is.
 
Het enige wat overblijft is “niets doen” zijn, wat gewoon bewustzijn is.
Niks meer te leren.
 
Er is weten.