Het maken van een keuze valt weg

Het lijkt alsof het kiezen niet alleen vanuit het denken gebeurt, maar ook juist op het niveau van het gevoel, op energie niveau. Dat de gedachten daar slechts een uiting van zijn.
Er is een dualiteit op energie niveau en het lijkt alsof er gekozen dient te worden.
(vandaar het zoeken naar de werkelijke zelf. Of het onderscheid tussen het tijdelijke en eeuwige zelf)
Nu valt het maken van een keuze weg. Er zijn geen gedachten meer van “dat is niet wie ik ben” of “daar moet ik mij niet mee identificeren”. ” Dit is goed en dat niet. Zo behoor ik mij te voelen, dit gevoel is niet goed. Ik moet bewust blijven en niet verkeerd kiezen door het ego te voeden” etc.
 
Kiezen is uitsluiten en dus onzinnig.
Het is ook geen accepteren. (dat is ook weer dualiteit, het een accepteert het ander)
Het is geen mening hebben.
Het maakt niet uit wat er gevoelt of ervaren wordt, gelukkig of niet. Ik heb er geen controle over en kan het alleen verpesten.
Alles gaat spontaan.
 
Het voelt ook alsof niet het verhaal wegvalt, maar dat de oorsprong waar het verhaal uitkomt wegvalt.
Niet het symptoom, maar de oorzaak.
De bron valt weg.
De bron van het kiezen.
 
(btw geen idee wat die bron is. Ook geen idee hoe die wegvalt. Ik merk alleen op dat het gebeurt)
 
Het is een samensmelten van dualiteit naar non-dualiteit.
 
Er is dus geen kiezen: Dit blijft, dat valt weg. Dit ben ik werkelijk, dat is illusie/tijdelijk.
 
Beide valt weg en beide blijven.
 
(zoals ze in de Matrix al zeiden: ” the problem is choise” )