Het ego vertrouwen

Wat is daar gewaar van ?
Ik ben gewaarzijn ?
Er is niks, niks is altijd onbekend en dus altijd nieuw.
Is het te herkennen ? Nee, want het is altijd nieuw en onbekend. Het is als zodanig te herkennen.
 
Ik kan niks doen, ik ben alleen gewaar.
Het is niet alleen een vertrouwen in mijzelf, maar ook een vertrouwen in de ander.
Wees gewaar hoe de ander het proces doet (en is).
Ik heb de overtuiging van zelf sabotage door het ego. Maar het einde van het ego, van het proces is onvermijdelijk. Als ik de zelf sabotage niet voed kan ik geheel op het ego vertrouwen zichzelf te laten gaan, zichzelf oplossen in het geheel.
 
Ik heb geleerd mijzelf, het geheel te vertrouwen. Nu moet ik ook de ander, het ego vertrouwen.
Dan is er ook acceptatie van de ander.
Vertrouwen in het proces.
Daarmee ook het vertrouwen in het proces van andere mensen. (dit heb ik meestal nog niet)
 
Alles waar ik gewaar van ben is de ander. Ik ben niks.
 
Het is ook logisch om vertrouwen te hebben in de ander. Immers het is niet ik die zoekt. Het is de ander (tijdelijke ik) die zoekt. De behoefte is van de ander. De “ik wil” is van de ander. Het is het proces van het ego, van de ander. Ik ben slechts gewaar.