Ik blijf het ego voeden met energie

Het is bizar hoe ik mijzelf voor de gek blijf houden.
Ik ben niet meer bang voor de leegte en het onbekende, ik ervaar hoe ik datzelf ben. De rust en de stilte.
Toch blijf ik “de ander” , het ego , mijn tijdelijke zelf, voeden met energie. Omdat het alles tot doel blijft maken en ik nog steeds verslaafd ben aan het ervaren via dit egomechanisme.
Ook het gevoel van “zelf” is of was verwarrend. Het gevoel “ik ben” werd weer gelijk gespiegeld op energie die ik voelde, ervaarde.
Daardoor is het proces vermoeiend.
Sinds vandaag weer 3* per dag 50m mediteren, om de illusie te doorzien. Gewoon stil te vallen.
Er blijft een weerstand tegen, om gewoon niks te doen en geheel stil te vallen, maar erger ik blijf deze weerstand voeden, waardoor ik weer rust tot doel ga stellen. Het is ongelofelijk hoe subtiel deze loop, vicieuze cirkel nog aanwezig is en zichzelf in stand probeert te houden.
Gelukkig trekt die stilte nu wel aan mij, dat maakt het op zich wel makkelijker als ik eenmaal doorzie hoe ik op subtiele manier de boel nog saboteer.