Persoonlijke loyaliteit

Mijn grote euvel, vnml in relaties, is altijd geweest dat ik mij teveel bezig hield met het geluk van de ander. Een sterke innerlijke drang om de ander gelukkig te zien. Alhoewel ik in mijn laatste relatie dat geen macht meer heb gegeven, durfde of kon ik niet volledig mijzelf zijn zonder de ander te kwetsen.
Nu het zelf wegvalt, is het vnml de ander die wegvalt. Daarmee ook de innerlijke drang om de ander gelukkig te zien. Ik lijk te merken dat het gekwetst zijn van mensen nu ook niks meer met mij te maken heeft.
Maw ik durf nu eindelijk echt mijzelf te zijn, mijn plek op te eisen. Begrijpend dat ik het enige ben wat er toe doet.
Paradoxaal veranderd dit verder niks voor andere mensen. Hun ervaring blijft gewoon precies hetzelfde.
Het is alleen mijn ervaring die veranderd.
 
Ook had ik erg moeite met de afwijzingen van de ander, zeker in een relatie. Ik wist dat het niet persoonlijk was en betrok het niet op mijzelf (alsof het mijn schuld was, dat er iets mis met mij zou zijn) , toch werd ik er nog wel boos om. Boos op de ander dat die de liefde afwees. Uiteraard een bespiegeling hoe ik dat zelf nog deed, hoe subtiel en klein ook.
Ik merk dat ook dat wegvalt.
Het ego heeft conflict nodig, het kan niet anders, juist ook om te groeien. Daar hoort ook pijn en angst bij. Ik merk dat ik dat nu ook begin volledig te accepteren, het zie als een goed iets als ze tegen mij ingaan. Het ook niet meer ervaar als een afwijzing. (ook al is dat het in zekere zin wel)
 
Een belangrijke factor in dit geheel zal het feit zijn dat ik geen echte connectie meer met iemand anders probeer te maken. (wetende dat dat een illusie is)
Ik heb nog steeds met bepaalde personen een klik en met anderen niet, maar ik wil op dat gebied niks meer. Het is goed zoals het is.
 
14:00
 
Geloof dat er verder niks meer te zeggen is. Het hele verlichtingsproces verliest zijn betekenis. Daarmee ook de verhalen die er over te vertellen zijn.
 
17:00
 
Ik wordt mij opeens bewust van het thema wat ik aantrek in de tv-series en films die ik kijk en de boeken die ik lees. Grappig hoe dat werkt. Ik kies die uit zonder erbij na te denken, op gevoel. Opeens zie ik hoe echt elke serie, film en boek van de afgelopen weken gaat over loyaliteit. Persoonlijke loyaliteit.
Uiteraard naar elkaar toe, tussen vrienden en relaties. Dit is natuurlijk weer een bespiegeling naar mij persoonlijk.
Het is wat ik vanochtend schreef over mijn plek opeisen ( en dus niet mijzelf verraden in de angst anderen te kwetsen) . Het gaat over loyaal zijn naar mijzelf.
Mooi hoe dat werkt 🙂
Het lijkt op een voltooiing van een volledige zelfacceptatie. Waarin ik dus volledig loyaal ben aan mijzelf en mijzelf niet meer verraad, voor de gek houd en afwijs.