Depressie een sleutel tot verlichting ?

Ben nog niet klaar met meditatie, zelfs nu vergeet ik vaak dat het leven zich in golven beweegt. 2 stappen vooruit, eentje terug. Dat is prima.
 
Had wel weer een inzicht tijdens mijn 50min meditatie vanochtend. Waarom Jed Mckenna het zo heeft over mensen die een crisis doormaken. Ik dacht eerst dat hij het had over de bewuste zoektocht, maar die is op zich juist spannend en wonderlijk. Iets wat hij in zijn 3e boek ook wel laat weten. Maar hij doelt op een eerste stap, de onbewuste zoektocht. Bedacht me opeens wat de sleutel tot verlichting zou kunnen zijn. Wat de overeenkomst tussen Eckhart, Katie, Mckenna en mij is. (Van Osho en Mooji weet ik het niet)  Een depressie !
Ik ben 2 weken echt diep depressief geweest waarin ik geloofde dat het leven geen zin had. Ik had geen zin om naar bed te gaan, omdat ik dan de volgende dag moest opstaan. Ik lag de hele dag bij mij moeder op de bank, die zorgde dat ik te eten kreeg, in de overtuiging dat dit de rest van mijn leven zou zijn. Op dat moment was ik er echt heilig van overtuigd, dit is het, de rest van mijn leven zal ik doorbrengen liggend hier op de bank, want de rest doet er toch niet toe. Er is verder niks om voor te leven. (Het wk-voetbal in Zuid-Korea met Guus Hiddink heeft mij door die weken heen geholpen)
Ik zal vast wel ergens in mijn dagboek mijn omschrijving van een depressie gegeven hebben. Een depressie omschrijf ik als het ego wat de nutteloosheid van zijn bestaan inziet.
Een echte depressie is idd iets waar je niet voor kan kiezen, dat overkomt je.
 
Misschien is dat wel de sleutel, het verschil tussen al die zoekenden en de echte zoekenden. Alleen iemand die een echte zware depressie heeft meegemaakt, die de ervaring heeft gehad waarin het ego de nutteloosheid van zijn bestaan inzag, hoe kort ook. Alleen dan is men misschien bereid om het ego ook bewust op te geven.
 
12:00
 
Ben nu op blz 374. Het leest al weer een tijdje als mijn dagboek. Dat gevoel elke keer, nu ga ik sterven en dan toch weer niet. En zijn relatie met Lisa, lijkt op wat ik had met Qonchita bv.
 
Hij vertelt nu over het figuurlijk je ouders doden. Dat is wat ik gedaan heb voordat ik mijn dagboek begon m.b.v. de psycholoog en het boek van dr Phil bv. Ik zag het echter gewoon als een proces om mijn verleden een plekje te geven en alle boosheid en verraad en gebrek aan liefde te verwerken, begrijpen. Het vergeven van mijn ouders, maar ook leraren en andere volwassenen die wij als kinderen zagen als onze beschermers en vertrouwelingen die ze niet bleken te zijn.